Mijn leven: brood en spelen, de liefde, de vrolijkheid, de naderende dood, en de immer terugkerende depressies.

De dood heeft mij een aanzoek gedaan, Kristien Hemmerechts

Al sinds mijn vroegste herinneringen ben ik geobsedeerd door vrouwen en in het begin natuurlijk de meisjes. Op de kleuterschool had ik al mijn eerste liefde. We zoenden zelfs. Ik was toen nog geen zes jaar en verliefd. Het meisje, helaas ben ik haar naam vergeten, was een jaar jonger. Ik weet ook nog dat de kleuterjuf ons nauwlettend in de gaten hield maar ons met een lieve glimlach op haar gezicht met rust liet. Ik ging een jaar eerder naar de lagere school, ontmoette nieuwe meisjes en verloor haar uit het oog.

Mijn moeder vertelde het op elke familiebijeenkomst, verjaardagen en vriendinnen bezoekjes. Volgens de overlevering heb ik vijftien maanden borstvoeding gehad. Ik kan er me niets van herinneren. Het verhaal werd altijd met ongeloof aangehoord maar er was ook sprake van bewondering bij het altijd ademloos luisterende publiek. Natuurlijk werd er ook veel om gelachen. De flauwe grapjes vlogen vaak over de tafel.. Dit kan best eens de oorzaak zijn van mijn bovenmatige interesse voor vrouwen.

Mijn vader hamerde er altijd op dat ik me niet te vroeg moest binden aan een vrouw. Trouw niet voor je veertigste was een bekend liedje en dat gebruikte hij niet zelden om zijn wijsheid kracht bij te zetten. Over het algemeen was hij een verbitterde man met een oorlogstrauma. Hij had vijf jaar van zijn leven in Indonesië, de Nederlandse kolonie, gevochten om de rijkdom van dat gigantische land voor het Nederlands koninkrijk te behouden. Een hopeloze strijd waar hij de meest verschrikkelijke moordpartijen had meegemaakt. Ook moest hij daar een Javaanse vrouw achterlaten, zijn eerste echte grote liefde. Thuis werd hier niet over gesproken.

Ik ben gescheiden van Els. Dat lijkt al weer een hele tijd geleden. Ruim acht jaar nu. Samen hebben we vijfentwintig jaar lief en leed gedeeld en twee kinderen op de wereld gezet. In deze relatie ben ik intens gelukkig geweest maar ook vaak erg verdrietig. Er klopte iets niet. Ik miste haar warmte, haar genegenheid en haar zin in seks. Wat had deze mooie vrouw dan wel dat ik zo lang met haar geleefd heb. Ben ik dat vergeten of ligt het nog ergens opgeslagen in mijn geheugen. Ik ga toch nog eens diep graven om een aantal details naar boven te halen die verklaren waarom ik bij tijd en wijle stapelgek was op deze vrouw.

Tussen toen en nu ben ik Natasa tegen gekomen. Een stormachtige relatie volgde met vele hoogte en dieptepunten. Met haar volgde geen scheiding maar een haat en liefdesbreuk en alles wat daar tussen kan zitten. Ik ontmoet haar nog steeds.

Natasa is de vrouw van mijn leven. In één van de vele gesprekken die wij hadden over onze band noemde ik haar een ‘’echte vrouw’’, de enige die ik ooit tegen ben gekomen en heb bemind.

We konden er hartelijk om lachen maar ze straalde en een beter compliment was niet mogelijk. En ik was trots dat ik deze twee woorden had kunnen vinden en ze nog uit gesproken heb ook.

Op dertig jarige leeftijd werd ik, als ik niets gemist heb, voor de eerste keer vader van een zoon. Dat is nu alweer ruim 25 jaar geleden.

wordt snel vervolgd